30 nov Het begon met een potlood, een lege tafel en een beetje winter
Soms ontstaan dingen zonder dat je het plant. Je zit aan tafel. Buiten wordt het eerder donker. Je hebt een pot thee, een potlood, en een beetje ruimte in je hoofd.
En dan teken je iets. Voor jezelf. Voor de lol. Zó begon het. Mijn allereerste kerstkaart.
Ik heb nooit gedacht: ik ga kerstkaarten maken. Het gebeurde gewoon. Omdat ik zin had om te tekenen. Omdat het buiten pijpenstelen regende en ik de warmte wilde voelen op papier. Omdat ik iets wilde maken dat stil is en klein, maar wél iets zegt.
Die eerste kaart? Die stuurde ik naar een paar mensen. En ik kreeg berichtjes terug. Van mensen die zeiden: “Dit is zo JIJ.”
Of: “Wat een liefde komt eruit deze kaart.”
En ook eentje: “Komen er nog meer? Ik wil ‘m bewaren.”
Toen dacht ik: ja. Dít is waarom ik dit doe.
Ik maak niet zomaar een plaatje. Ik probeer een gevoel te vangen. Zo’n moment dat je even stil bent van binnen. Zonder groots gedoe. Een beetje sneeuw. Een lichtje in een raam. Iemand die aan je denkt.
Mijn kaarten vertellen geen luid verhaal. Maar ze fluisteren wél iets. Iets warms.
Zo ontstond dus op een grijze, regenachtige dag mij warme en liefdevolle kerstkaartenlijn. Geen vooropgezet plan. Niet omdat het moet. Maar omdat het mag. Omdat ik voel: het is weer tijd voor iets kleins en echts.
En ja, soms is dat een huisje in de sneeuw. Soms een stille wandeling. Soms een knipoog. Ik weet het pas als ik begin te tekenen. Dan komt het vanzelf.
Wat ik hoop?
Dat jij even stil wordt als je ‘m ontvangt. Dat je denkt aan iemand die je lief is.
Dat je ‘m niet meteen weglegt. Maar even laat staan.
Of, nog liever, dat je ‘m bewaart. Of naar diegene opstuurt die wat warmte en liefde kan gebruiken.
Niet omdat het moet. Maar omdat het raakt.
De kaarten van dit jaar zijn er weer!
Met zorg gedrukt. Op mooi papier. En met dat beetje Studio Potter-magie.
Liefs,
Marita